Krótki przewodnik filmów Polańskiego cz.1

Z Romanem Polańskim rozumiem się w kwestii filmu jak chyba z nikim innym. Subtelny minimalizm, błyskotliwe dialogi i groteskowe postacie- to coś z czego słynie Nasz rodak. 

Poniżej przedstawiam krótki opis filmów Polańskiego, które widziałam.

NÓŻ W WODZIE (1961)

Młode małżeństwo wybiera się na rejs żaglówką, na pokład zabierają nieznajomego autostopowicza. 

Geniusz tego filmu nie do końca do mnie trafia. Niektórzy twierdzą, że jest wybitny. Mi osobiście totalnie nie przypadły do gustu dialogi i gra aktorska Jolanty Umeckiej. 

WSTRĘT (1965)

Carol- w tej roli Catherine Deneuve, mieszka ze swoją siostrą Heleną w małym mieszkanku. Kiedy Helena wyjeżdża ze swoim kochankiem na urlop stroniąca od ludzi Carol wpada w obłęd.

Bardzo dobry film, jeden z najlepszych Polańskiego. Doskonałe studium schizofrenii paranoidalnej. Do tego wprost nie można się napatrzeć na piękną Deneuve.

DZIECKO ROSEMARY (1968)

Młode małżeństwo wprowadza się do mieszkania w kamienicy zamieszkałej przez dziwną parę staruszków. 

Tego filmu nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. To jeden z chyba najsłynniejszych filmów Polańskiego, można by rzec- znak rozpoznawczy. Do tego ekstremalnie dobry thriller, chociaż niektórzy twierdzą, że to horror. Świetna ścieżka dźwiękowa, no a fabuła wprost genialna. Ten klasyk trzeba znać! 

LOKATOR (1976)

Polak- Trelkowski wprowadza się do mieszkania, w którym zostało popełnione samobójstwo. 

To film, który widziałam ostatnio i zrobił na mnie przeogromne wrażenie! Jest groteskowo, jest tłoczno i nieprzyjemnie. Klimat tego filmu wprost zniewala i pochłania na kilka kolejnych dni. Cudowna ścieżka dźwiękowa, kolejne mistrzowskie studium schizofrenii. Zawsze zastanawiałam się jak widzą świat schizofrenicy, Lokator świetnie odkrywa tą tajemnice. 

TESS (1979)

Uboga, wiejska rodzina wysyła swoją szesnastoletnią córkę- Tess do świeżo co odkrytych, bogatych krewnych. 

Przepiękne zdjęcia, krajobrazy i główna bohaterka. To bardzo poetyczny i ogromnie estetyczny film. Można powiedzieć, że jest trochę za długi, jednak estetyka wynagradza momentami nudną fabułę.